Ik ben nu in PUUR, een nabij gelegen strandtent, on-line. Wonderbaarlijk hoe dat toch allemaal functioneert, alle informatie door de lucht zenden. Alles vluchtig. Aan de andere kant vergeet ik steeds om het proces van avant-gardening vast te leggen, terwijl er zich hier wonderbaarlijke transformaties voordoen!
Heerlijk vuur om de oude wereld weg te branden!
De site was even uit de lucht. Zomer en herfst gingen voorbij, de winter breekt aan. Tijdens de zomervakantie wilden we het dak van het huis, waar we niet in wonen, isoleren maar daar bleek meer tijd voor nodig. Sindsdien werken we af en toe verder aan het dak dat is afgedekt met zeilen. Natuurlijk is dit niet afdoende tegen storm en moet steeds weer dichting plaatsvinden om ons werk te conserveren tot het voorjaar wanneer we weer aan de slag kunnen. Desondanks is het erg leuk om zelf de verbouwing te doen van het huis met een geschiedenis die wellicht teruggaat tot 1811 en verder. Door het werk groeit er een ruimte waar we in eerste instantie de mogelijkheden helemaal niet van zagen. Dit huis wordt ons onderdak in Zeeweghuis!
http://www.flickr.com/photos/mimemy2012/5609169431/
Er was een konijntje, een heel klein konijntje, dat aan het raam klopte en vervolgens was er een konijnenhol. Ik schrok ervan omdat het er direct uitzag alsof het huis ondergraven werd. Ik voelde de drang om te handelen vanwege ondergraving van ons bestaan in Zeeweghuis maar tegelijkertijd bedacht ik dat als je ruimte wilt geven aan natuur dat je dan ook een konijnenvolk erbij moet nemen. Hoe dan ook ik deed niets en de volgende dag was het hol weer dicht gegooid. Het is dat A’mie en Jan het gezien hebben want anders zou ik denken dat ik was gaan hallucineren vanwege het vasten.
De verbouwing van het huis schiet op. We naderen het einde van het breken; alleen de vloer moet nog weg. Als de muren aangeheeld zijn ga ik hiermee beginnen en dan gaan we weer op- en afbouwen. Ik ben heel enthousiast over de ruimtelijkheid die we hebben weten te realiseren in dit bedompte huisje.
Het is weer zover! Sneeuwklokjes bloeien en narcissen schieten in sneltreinvaart hun knoppen omhoog. Vlieren en rozen gooien hun knoppen eruit om snel blaadjes te vormen. Er komt nog vorst maar de natuur is al niet meer te stoppen… Ik leer nu de tuin kennen, heb zo’n beetje alle bomen en stuiken onder handen gehad en heb borders afgebakend. Nu nog de heg aan de weg aanleggen en gras uit de borders verwijderen en ik ben klaar voor dit seizoen!
Ineens was het winter, wonderbaarlijk mooi. Een witte wereld waarin alles weg was en nieuw werd. Ik zag een roofvogel (Sperwer?) een klein vogeltje oppeuzelen, vlak voor de deur, toen de dag aanbrak. En ons aards paradijs in de wolken, een waar luchtkasteel. En reflecties van binnen. Het was fantastisch! Ik kijk erg uit naar de week tussen Kerst en Oud-en-Nieuw.
Ik zou maandag naar Zeeweghuis komen maar ik was te moe om te reizen en Wallgallery moest nodig opgeruimd. Ondertussen is het al woensdag en heb ik besloten om pas morgenochtend te gaan. Ik ben in R’dam heerlijk bezig met opruimen en ordenen en als ik morgen vertrek kan ik een tussenstop in Goes maken om de museale dubbelpresentatie van Katinka Lampe in Galerie van den Berge te bekijken. Merkwaardig genoeg voel ik me nu zeer verbonden met Zeeweghuis, alsof ik er al ben. De galerie en de tuin lagen nooit eerder zozeer in elkaars verlengde.
